Mnie też skusił, chociaż nie przepadam za maratonami i ich nie kolekcjonuję jak niektórzy, zaliczający co roku kilka. Udział w Cracovia Maraton oznaczał dla mnie rywalizowanie na dystansie 42 km 195 m dopiero piąty raz życiu. Po dwuletniej przerwie. Zdecydowałem się na start bez specjalnego maratońskiego przygotowania. Od poprzedniego maratonu ani na zawodach ani na treningu nie przebiegłem dłuższego dystansu niż 25 km, nie pokonałem również w żadnym tygodniu więcej niż 60-70 km. Po prostu nie miałem ochoty. Nie zastosowałem również tym razem zalecanej diety przedstartowej. Mimo to chciałem w Krakowie, skoro się już zdecydowałem na start, pobić rekord życiowy sprzed pięciu lat: 2:50 we Wrocławiu. Można by sądzić na podstawie tego, co wyżej napisałem, że byłem wyjątkowo naiwny w swych krakowskich planach. Myślę jednak, że miałem pewne podstawy być optymistą. Brałem pod uwagę cztery w ostatnich 15 miesiącach, raczej udane, moje starty w półmaratonach, ostatnio we Wiązownej z końcowym rezultatem 1:19; ważny był także fakt, że - z małymi wyjątkami - od miesięcy zachowywałem pięciodniowy cykl treningów z obciążeniem 10-15 km dziennie plus/lub liczne starty na dystansach 3-10 km. Przy tym regularnie „piątkę” biegałem w okolicach 16 min 30 s , a „dziesiątkę” – 35 min.
 
Jak ostatecznie kalkulacje miały się do rzeczywistości? Oto moje międzyczasy i końcowy rezultat (podaję według własnego zegarka): 5km – 18:55, 10km – 38:18, 15km – 58:41, 20km – 1:19:41, 21,1km –1:24:19, 25km – 1:41:01, 30km – 2:03:47, 35km – 2:27:30,40,2km – 2:52:02, 42km 195m – 3:01:13 (wg komunikatu – 3:01:54)
Niestety żaden przyczynek do chwały. Najprostszy wniosek – zabrakło wytrzymałościowego przygotowania. Mimo jego braku, mógłbym wypaść jednak znacznie lepiej gdyby pogoda była bardziej znośna, wprawdzie pełne słońce pokazało się dopiero na drugim, jednocześnie ostatnim okrążeniu i na znacznej części trasy przed bezpośrednim słonecznym operowaniem chroniły drzewa, to moja pomaratonowa czerwona opalenizna i prawie nieustanne pragnienie podczas biegu świadczyły, że warunki były prawie tropikalne. Popełniłem też chyba błąd taktyczny biegnąc pierwszą połowę zbyt asekuracyjnie. Czas 1:20:00,byłby pewnie lepszym punktem wyjścia. Niestety nie znalazłem też na trasie partnera, z którym mógłbym trzymać równe tempo na dłuższych odcinkach. Pechowo ci, których typowałem do takiej roli, szybko nie dotrzymywali mi kroku albo szybko uciekali do przodu.
Przydarzył się mi również po raz pierwszy upadek podczas maratonu. Pokonując ostatni zakręt na Rynku Głównym, na 150 m przed metą, natknąłem się na wystającą kilkadziesiąt centymetrów na trasę nóżkę płota odgradzającego publiczność. Runąłem na kostkę jak długi. Okazało się jednak, że mogę się sam podnieść a nawet kontynuować finisz. Dostałem wielkie brawa. Na szczęście jedynym śladem upadku było niegroźne obtarcia naskórka.
 

Chciałbym jeszcze napisać o kolegach biegaczach, z którymi wybrałem się do Krakowa. Jan Krypa, rocznik 1954, po raz dziewiąty w życiu i po raz drugi (w kwietniu we Wrocławiu) w tym roku pokonał 42 km 195 m, 11 maja 2002 uzyskał czas 3:26:17 i zajął 169 miejsce, przed laty trenował lekkoatletyczną młodzież. Imponuje mi późno wieczornymi treningami w okolicach warszawskich Łazienek i nad Wisłą. Jacek Życiński, rocznik 1950, „Cracovia” był jego dziesiątym maratonem w życiu, ukończył go z czasem 3:37:48. Biega od bardzo dawna, mniej w zawodach, a przede wszystkim co rano godzinę z psem. Po problemach ze ścięgnami Achillesa zaopatrzył się w fantastycznie amortyzujące buty firmy Nike, pięta w nich umieszczona jest na widocznych cylindrycznych pęcherzach. Koneser kina francuskiego. Janusz Marciniak, rocznik 1960, był najbardziej z nas wszystkich zadowolony z uzyskanego w Krakowie rezultatu: 3:18:23, druga połowę pobiegł niewiele wolniej od pierwszej. Trenuje niezbyt dużo, cały czas po lesie. Sporo jeździ na rowerze. Franciszek Wendta, rocznik 1951, przyjechał aż z Pomorza, Kraków zobaczył pierwszy raz od czasu wycieczki szkolnej przed 30 laty. Uzyskał czas dużo gorszy niż w tym roku we Wrocławiu. Na krakowskim Rynku Głównym na mecie zjawił się po 4 godzinach i 14 min. Zwykle przed startem wspomaga się piwem, bywa – z dobrym rezultatem. Paweł Chodak, rocznik 1956, w młodości sprinter i skoczek wzwyż z pierwszą klasą sportową. Po zakończeniu kariery sportowej zaangażował się tak dalece w pracę zawodową, że w końcu z przemęczenia znalazł się w szpitalu. Po tym ostrzeżeniu postanowił zmienić swoje życie, stał się wegetarianinem, zainteresował się maratonem. W zeszłym roku w Poznaniu jeszcze nie zdołał pokonać całego dystansu, bo chwyciły go skurcze. W Cracovia Maraton, wprawdzie drugą połowę trasy przeszedł, ale zawody ukończył. Pierwszy maraton w życiu, z czasem 5:18:33. W planach wyjazd do Riccione (Włochy) na Mistrzostwa Świata Weteranów, z zamiarem wystartowania w półmaratonie i na 10km.